Wyniki strategii Plinko na trzech zapisanych próbach

Pełne odtworzenie 1 000 zrzutów, od którego zaczynamy

Nasz wiodący wynik to prawdziwe, ukończone historyczne odtworzenie: średnie ryzyko, 1 000 zrzutów, płaska stawka 1 FUN, bank początkowy 1 000 FUN. Zwróciło ono 1 032,2 FUN brutto, co daje wynik netto +32,2 FUN i zaobserwowane RTP na poziomie 103,22%. Zwrot brutto oznacza wszystko, co plansza wypłaciła, w tym zwrócone stawki; netto odejmuje postawione 1 000 FUN. Maksymalna obsunięcie kapitału — najgłębszy spadek krzywej banku od szczytu do dołka — wyniosło 34,7 FUN. Seria została wybrana na podstawie historii: wybraliśmy ją jako wiodącą, ponieważ jest to jedyny poziom ryzyka z płaską stawką, który zakończył pełne 1 000 zrzutów z zyskiem, a nie dlatego, że cokolwiek dowodzi o kolejnych 1 000.

Kształt wygranej ma znaczenie. Tylko 215 z 1 000 zrzutów było indywidualnie zyskownych, 236 wyszło na zero, a 549 przegrało — 95% przedział Wilsona dla odsetka zyskownych zrzutów wynosi w przybliżeniu od 19,1% do 24,2%. Zysk pochodził z kilku większych mnożników, z szczytem 41x, oraz z jednego gorącego okna: zrzuty 601–700 dodały +55,7 FUN, podczas gdy ostatnia setka oddała −17,2 FUN. Najdłuższa seria przegranych wyniosła 9. Teoretyczne RTP tej planszy to 98,99%, więc sesja przebiegła około 4,2 punktu procentowego powyżej oczekiwań — w obrębie, ale blisko krawędzi teoretycznego błędu standardowego ±4,64 punktu dla 1 000 zrzutów. Szczęście, nie przewaga.

• Niskie ryzyko, ukończone 1 000: netto −0,9 FUN, RTP 99,91%, maks. obsunięcie 16,5 FUN, najdłuższa seria przegranych 5, największy mnożnik 16x.
• Średnie ryzyko, ukończone 1 000: netto +32,2 FUN, RTP 103,22%, maks. obsunięcie 34,7 FUN, najdłuższa seria przegranych 9, największy mnożnik 41x.
• Wysokie ryzyko, ukończone 1 000: netto −128,8 FUN, RTP 87,12%, maks. obsunięcie 154,2 FUN, najdłuższa seria przegranych 22, największy mnożnik 26x — kieszeń 1000x nigdy nie wypadła.

Jak czytać tabelę wyników, wykresy i siatkę holdout

Wyrenderowana tabela wyników, wykresy krzywej banku i siatka holdout z 216 konfiguracjami pojawiają się osobno na tej stronie, więc oto wersja dla początkujących tego, co pokazują. Tabela wymienia każdą strategię i poziom ryzyka z bankiem początkowym, bankiem końcowym, wynikiem netto, obrotem i obsunięciem. Obrót to łączna kwota postawionych FUN, która może przekroczyć 1 000, gdy strategia podnosi stawki. Przykładowe obliczenie: plan 1% banku przy średnim ryzyku obrócił 10 980 FUN i zwrócił 11 219,6 FUN brutto; netto to 11 219,6 − 10 980 = +239,6 FUN, mimo że bank urósł tylko z 1 000 do 1 239,6.

Wykresy krzywej banku pokazują saldo po każdym rozliczonym zrzucie. Schodki w dół z późnym skokiem to typowy obraz wysokiego ryzyka; łagodne kołysanie wokół 1 000 to typowy obraz niskiego ryzyka. Wykres holdout z siatką 216 pokazuje każdy zestaw parametrów, który przeszukaliśmy, trenowany na pierwszych 700 zrzutach na poziom ryzyka i testowany na ostatnich 300. Zielona komórka treningowa z czerwoną komórką holdout — czyli dokładnie to, co dała nasza wybrana konfiguracja — oznacza, że wzorzec dopasował się do przeszłości, ale nie przeniósł się na przyszłość. Konkretny przypadek: wybrany zestaw typu B50 zarobił +112,4 FUN na segmencie treningowym wysokiego ryzyka, a potem stracił 100,6 FUN na segmencie holdout wysokiego ryzyka.

• Netto = zwrot brutto − łączna stawka. Częściowy zwrot 0,3x to zawsze strata netto: stawka 10 FUN, otrzymujesz 3 FUN, netto −7.
• Obsunięcie mierzy ból po drodze, a nie metę. Stawkowanie 1% przy wysokim ryzyku zakończyło na 280,8 FUN, ale obsunięcie 967,6 FUN oznacza, że bank został niemal wyzerowany w trakcie serii.
• Siatka holdout rozpoczyna każdy test ze świeżym bankiem 1 000 FUN i pustą historią wzorców — bez podglądania danych treningowych.

Stawka stała i procent banku

Stała stawka 1 FUN to punkt odniesienia, a jej wyniki to dokładnie wiodące odtworzenie opisane wyżej: −0,9, +32,2 i −128,8 FUN netto odpowiednio przy niskim, średnim i wysokim ryzyku. Wszystkie trzy serie ukończyły 1 000 zakładów. Koszt przewagi planszy na zrealizowanym obrocie wyniósł około −10 FUN na każde 1 000 FUN postawionych na każdej planszy, co odpowiada teoretycznemu RTP bliskiemu 98,98–99,00%.

Plan 1% bieżącego banku zaokrągla stawki w dół do pełnych FUN. Przykład z reguł: bank 1 000, zakład 10; zwrot 0,3x wypłaca 3, bank spada do 993, kolejny zakład to floor(1% z 993) = 9. To kumuluje wygrane i przegrane. Przy średnim ryzyku zamieniło tę samą sekwencję zrzutów w +239,6 FUN netto — najlepszy ukończony wynik głównego nurtu, jaki zarejestrowaliśmy — ponieważ stawki rosły podczas gorącego okna 601–700. Przy wysokim ryzyku ta sama kumulacja była brutalna: netto −719,2 FUN, bank końcowy 280,8, obsunięcie 967,6. Niskie ryzyko zakończyło na −22 FUN po obrocie 9 704 FUN. Te same zrzuty, to samo RTP, radykalnie różne ścieżki banku — wielkość stawki wzmacnia to, co przyniesie sekwencja.

• Stawkowanie procentowe nigdy tu nie zbankrutowało, bo dolna granica to 1 FUN, ale wysokie ryzyko straciło 72% banku.
• Maksymalna zaobserwowana stawka: 17 FUN przy średnim, 12 FUN przy wysokim, 11 FUN przy niskim ryzyku — nigdy więcej niż 1% bieżącego banku, ze stawkami zaokrąglanymi w dół do pełnych FUN i minimum 1 FUN.
• Przypomnienie brutto vs netto: średnie ryzyko zwróciło 11 219,6 FUN brutto; tylko 239,6 z tego było zyskiem.

Martingale, martingale z limitem, D’Alembert i Fibonacci

Klasyczny martingale (podwajanie po każdej przegranej) nigdy nie ukończył 1 000 zrzutów na żadnej planszy — wszystkie trzy serie zatrzymały się wcześniej na limicie stawki, a tych wyników z przedwczesnego zatrzymania nie wolno porównywać z seriami ukończonymi. Niskie ryzyko wytrzymało 183 zakłady i −65,8 FUN. Średnie padło po zaledwie 7 zakładach przy −71,3 FUN, ponieważ ósme podwojenie wymagałoby 128 FUN przy limicie 100 FUN. Wysokie ryzyko zatrzymało się po 83 zakładach przy +264,6 FUN — zysk, tak, ale niekompletny, któremu pojedyncza dłuższa seria przegranych by zagroziła, skoro drabinka stawek osiągnęła już 64 FUN.

Martingale z limitem działa według ścisłych reguł: stawki 1, 2, 4, 8, 16, potem reset po piątej stracie netto; zyskowny wynik resetuje drabinkę, wynik na zero ją utrzymuje. Ta wersja ukończyła wszystkie 3 000 zrzutów. Niskie ryzyko: +1,7 FUN netto z 4 resetami. Średnie: +95,5 FUN z 48 resetami — autentycznie zyskowna ukończona seria. Wysokie: −597,2 FUN z 85 resetami, ponieważ pięciostopniowe drabinki przy 16 FUN wciąż zderzały się z częściowymi zwrotami 0,2x. D’Alembert ukończył niskie ryzyko przy −3,2 FUN, ale zatrzymał się wcześniej na średnim (237 zakładów, +33,2 FUN w momencie zatrzymania, limit stawki) i wysokim (163 zakłady, −917,4 FUN, bank nie mógł już sfinansować kolejnej stawki 83 FUN). Fibonacci ukończył niskie przy −31,3 FUN, zatrzymał się wcześniej na średnim (19 zakładów, −149,8) i zatrzymał się wcześniej na wysokim przy +46,8 FUN po 71 zakładach — znowu zysk z przedwczesnego zatrzymania, nie z ukończonej serii.

• Limit stawki a brak środków: limit stawki kończy serię, gdy pieniądze jeszcze są (martingale na średnim miał wciąż 928,7 FUN); „niewystarczające środki na kolejną stawkę" oznacza, że bank naprawdę nie pokrywa drabinki (D’Alembert na wysokim, 82,6 FUN wobec wymaganej stawki 83 FUN).
• Maksymalna stawka martingale z limitem wynosiła zawsze 16 FUN — co najwyżej 4,2% banku nawet w najgorszym momencie wysokiego ryzyka.
• Każdy zysk z przedwczesnego zatrzymania (martingale wysokie +264,6, Fibonacci wysokie +46,8, D’Alembert średnie +33,2) pochodził z ułamka 1 000 zrzutów.

Paroli, 1–3–2–6 oraz stop/restart przy ±20

Paroli (podwajanie po wygranej, maksymalnie trzy kroki) ukończył wszystko: niskie −21,3, średnie +40,3, wysokie −79,6 FUN. Sekwencja 1–3–2–6 również ukończyła wszystko: niskie +1,0, średnie +55,2, wysokie −211,8 FUN. Obie strategie ograniczają stawki odpowiednio do 4 i 6 FUN, więc obsunięcia pozostały umiarkowane — najgorsze wyniosło 249,4 FUN przy wysokim ryzyku w 1–3–2–6. Średnie ryzyko było jedyną zyskowną planszą dla Paroli; sekwencja 1–3–2–6 zakończyła się na plusie zarówno przy niskim (+1,0 FUN), jak i średnim ryzyku.

Limity stop/restart −20/+20 są oceniane dopiero po rozliczeniu każdego zrzutu. Zwykła wersja stop kończy przy pierwszym przekroczeniu: niskie ryzyko nigdy nie przekroczyło limitu i po prostu ukończyło przy −0,9; średnie zatrzymało się po 679 zrzutach przy +53,9 FUN (limit zysku); wysokie zatrzymało się po zaledwie 74 zrzutach przy +21,2 FUN. Te dwa ostatnie to wyniki z przedwczesnego zatrzymania — zabankowały szczęśliwy początek i nigdy nie zmierzyły się z pozostałymi zrzutami. Wariant restart zachowuje bank i kontynuuje natychmiast, bez przerwy czasowej i bez darmowych obserwacji: średnie zrestartowało dwukrotnie i ukończyło pełne 1 000 przy +32,2 FUN, identycznie jak stawka płaska; wysokie zrestartowało 12 razy i zakończyło przy −128,8 FUN, również identycznie. Restart przy ±20 nic tu nie zmienił w punkcie końcowym — dodał jedynie księgowość.

• 1 000 na poziom ryzyka vs 3 000 łącznie: każdy poziom ryzyka to niezależne odtworzenie 1 000 zrzutów z własnym świeżym bankiem 1 000 FUN; liczba 3 000 to łączna płatna próbka demo, a nie jedna ciągła sesja.
• Wyniki stop-na-zysku wyglądają świetnie właśnie dlatego, że odmawiają grania przez zimne okna.
• Wszystkie 3 000 zrzutów to rzeczywiste płatne zrzuty demo w kredytach FUN; jakakolwiek konwersja na PLN byłaby czysto hipotetyczna.

Zamrożone historyczne wzorce kieszeni na świeżych danych

A100 odczytuje poprzednie pięć rozliczonych odległości kieszeni od środka. Wymaga, po kolei: 1–2 kieszenie od środka, co najmniej 3 od środka, 1–2 od środka, 1–2 od środka, co najmniej 3 od środka. Trafienie w środek nie spełnia żadnej z kategorii. Kolejna stawka to 100 FUN; następne osiem zrzutów używa zwykłej stawki 1 FUN, zanim dozwolony będzie kolejny sygnał.

B50 i B100 używają tego samego trzyzrzutowego sygnału: wcześniejsza kieszeń musi być co najmniej 4 miejsca od środka, a po niej dwie kieszenie dokładnie 1 miejsce od środka. Stawiają odpowiednio 50 i 100 FUN na kolejny zrzut, po czym używają trzech zwykłych płatnych zrzutów jako okresu chłodzenia. C25 natomiast sprawdza poprzednie 16 kieszeni: jeśli nie więcej niż jedna była dokładnym środkiem, stawia 25 FUN na kolejny zrzut, a potem stosuje trzyzrzutowe chłodzenie. Każda obserwacja jest płatna; wcześniej wzmocnione zrzuty wciąż są częścią zapisanej historii.

Szersze wyszukiwanie zmienia wzmocnienie i chłodzenie, więc B50 i B100 stają się tą samą rodziną sygnałów z różnymi danymi wejściowymi. Tę rodzinę liczymy raz: 3 odrębne rodziny sygnałów × 9 kwot wzmocnienia × 8 wartości chłodzenia = 216 unikalnych konfiguracji. Cztery nazwane zamrożone presety pozostają w porównaniu bazowym. To pozwala uniknąć podwójnego liczenia tego samego zachowania.

Konkretny przykład z próbki Normal tej strony: zrzut 52 następował po kieszeniach 4, 7, 9 (indeksy 0–16), których odległości od środka wynosiły 4, 1, 1. B100 wybrał więc stawkę 100 FUN, używając wyłącznie tych wcześniejszych wyników. Zrzut 52 wylądował potem w kieszeni 8, płacąc 0,3×: zwrócono 30 FUN, netto −70 FUN. Wynik nie był znany w chwili wyboru stawki. Ten pojedynczy ślad wyjaśnia sygnał; nie jest dowodem, że wzorzec przewiduje późniejszy zrzut.

Wyniki na pełnych 1 000 zrzutów na poziom ryzyka: A100 przegrał wszędzie (−238,5 niskie, −76,7 średnie, −980,2 wysokie — bank wysokiego ryzyka zakończył na 19,8 FUN). B50 zarobił +28,5 na niskim i +204,4 na wysokim, ale −212,8 na średnim. B100 zarobił +58,5 na niskim i uderzające +544,4 na wysokim, ale −462,8 na średnim. C25 zarobił +11,1 na niskim, −54,2 na średnim, −268 na wysokim. Żadna konfiguracja nie była zyskowna na wszystkich trzech planszach — podsumowanie wyszukiwania odnotowuje zero konfiguracji zyskownych na pełnej historii. Wynik B100 na wysokim ryzyku +544,4 pochodził z 14 wzmocnionych zrzutów na 1 000; ta sama konfiguracja na średnim straciła 462,8 FUN. To ekspozycja, nie umiejętność: wzmocnienie koncentruje obrót na zrzutach, których wyniki pozostają losowe.

• Wzmocnione zrzuty były rzadkie: od 6 do 69 na 1 000 w zależności od konfiguracji i ryzyka.
• Blisko krawędzi vs rzadki ogon: wzorce niskiego ryzyka stawiają na częste małe kieszenie, wzorce wysokiego ryzyka gonią kieszenie jak 1000x, których prawdopodobieństwo na zrzut wynosi około 0,003% — szansa na co najmniej jedno 1000x w 1 000 zrzutach to tylko ~3%.
• Historyczne wzorce opisują to, co się wydarzyło; zużyły prawdziwe płatne obserwacje i mimo to nie uogólniły się na inne plansze.

Wyszukiwanie 216 zestawów parametrów i dlaczego offline’owy holdout ma znaczenie

Na koniec przeszukaliśmy 216 zestawów parametrów, trenując każdy na pierwszych 700 zrzutach na poziom ryzyka z celem maksymalizacji najgorszego wyniku netto w trzech segmentach treningowych, z wymogiem ukończenia, a remisy rozstrzygaliśmy na korzyść niższego wzmocnienia, potem dłuższego chłodzenia. Zwycięzcą została konfiguracja typu B50 ze wzmocnieniem 20 i chłodzeniem 20. Na treningu zarobiła +14,2, +21,5 i +112,4 FUN na trzech poziomach ryzyka — na plusie wszędzie, dokładnie o co prosił cel.

Potem offline’owy holdout: ostatnie 300 zrzutów na poziom ryzyka, świeży bank 1 000 FUN, pusta historia wzorców. Wynik: −3,7 niskie, −57,7 średnie, −100,6 wysokie. Na minusie wszędzie. Dlatego wstrzymany fragment 300 zrzutów ma znaczenie: trening na 700 zrzutach zawsze znajdzie jakiś parametr pasujący do przeszłości, a tylko nietknięte dane ujawniają, czy dopasowanie było sygnałem, czy szumem. Tu był to szum. Zwróć uwagę na uczciwość metody: podział jest z góry określony i offline’owy, nie zewnętrzną przedrejestracją, a selekcja nastąpiła po tym, jak istniały już wszystkie 3 000 wierszy, więc nawet sukces treningowy jest retrospektywny. Efekty małego banku potęgują lekcję — przy banku 100 FUN zamiast 1 000 wzmocnienie 20 FUN to 20% banku, a wynik holdout wysokiego ryzyka −100,6 FUN zakończyłby sesję natychmiast.

• Trening: 3 × 700 zrzutów; holdout: 3 × 300 zrzutów; nic nie było używane ponownie.
• Wybrana konfiguracja wzmacniała tylko 1–3 razy na 300-zrzutowy segment holdout — maleńkie próbki, ogromna wariancja.
• Zero zamrożonych lub wyszukanych konfiguracji było zyskownych na wszystkich trzech planszach ryzyka na pełnej historii.

Kontekst polski i uczciwe wnioski

Dla czytelników w Polsce: ministerstwo finansów stwierdza, że gry kasynowe online podlegają monopolowi państwa, a zagraniczna licencja kasyna nie jest polskim zezwoleniem — nie zalecamy omijania ograniczeń i nic w tym tekście nie jest licencjonowaną polską ofertą Plinko. Polskie dyskusje publiczne opisywały także wprowadzające w błąd reklamy aplikacji Plinko i fałszywe poparcia celebrytów; te zarzuty nie są niezależnie udowodnionymi ustaleniami wobec operatorów, ale to dobry powód, by z podejrzliwością traktować każde twierdzenie aplikacji o „gwarantowanej wypłacie". Wszystkie kredyty w tym badaniu to kredyty demo FUN; jakakolwiek kwota w złotych byłaby wyłącznie hipotetyczna.

Więc które historyczne konfiguracje zarobiły pieniądze? W ukończonych seriach na pełnej historii: płaska stawka na średnim (+32,2), 1% na średnim (+239,6), martingale z limitem na niskim i średnim (+1,7, +95,5), Paroli na średnim (+40,3), 1–3–2–6 na niskim i średnim (+1,0, +55,2), B50 na niskim i wysokim (+28,5, +204,4), B100 na niskim i wysokim (+58,5, +544,4), C25 na niskim (+11,1). Zyski z przedwczesnych zatrzymań — martingale na wysokim, Fibonacci na wysokim, D’Alembert na średnim, limit stop na średnim i wysokim — są prawdziwe, ale niekompletne. Każdy z nich to historyczne odtworzenie jednej losowej sekwencji, a teoretyczne RTP każdej planszy jest poniżej 100%. Wypróbuj symulator Plinko, sprawdź kursy i mnożniki, przeczytaj jak grać albo otwórz darmowe demo ze strony głównej, aby samodzielnie poznać powtarzalne ustawienia.

• Średnie ryzyko było jedyną planszą zyskowną przy płaskiej stawce — jedna sekwencja, nie prawo.
• Żadna konfiguracja nie pokonała wszystkich trzech plansz; żaden wynik nie jest niezawodną ani udowodnioną drogą do przyszłego zysku.
• Częściowe zwroty jak 0,3x to zawsze straty netto, niezależnie od tego, jak nazywa je plan stawkowania.